Follow my blog with Bloglovin

Bevallingsverhaal: Deniz

Bevallingsverhaal Deniz - Studio-mama.nl

Een kleine waarschuwing: dit is een vlinderbaby bevallingsverhaal. Ik wil je adviseren om niet verder te lezen als je op dit moment zwanger bent. Maar heb je net als ik verlies meegemaakt, dan hoop ik dat je kracht kunt halen uit mijn ervaring.

37 weken zwanger

Ik was precies 37 weken zwanger van Deniz. Die ochtend had ik een afspraak bij de verloskundige en ze zei vanaf nu mag hij geboren worden. Ik voelde me die hele dag al niet lekker. Het was warm en ik was al helemaal opgezwollen. Nelson kwam thuis rond negen en tegen die tijd was ik al de hele tijd rondjes aan het lopen van de pijn. Ik ging zitten, toen weer lopen, dan weer even naar de wc en weer terug. Het werd niet minder, het werd juist erger en erger. Het was inmiddels middernacht en ik kon niet meer van de pijn.

De verloskundige

We besloten de verloskundige te bellen. Ze kwam en eigenlijk vrij direct nadat ze wat onderzoekjes deed, moesten we haasten naar het Erasmus MC. Dit is het ziekenhuis waar ik wilde bevallen, of tenminste in het geboortecentrum ervan. Vanaf het moment dat ik uit bed kwam, ging het echt niet meer. Ik kon niet meer lopen. Nelson heeft me geholpen naar de auto en de rit was hels. Iedere kleine drempel of hobbel deed zo’n pijn.

Laatste echo

Eenmaal daar kreeg ik als eerste een echo. Tegen de tijd dat je 37 weken bent, weet je precies waar je naar kijkt bij een echo. Ik zag het gelijk; zijn hartje klopte niet meer. En terwijl de verpleger dit bevestigde met woorden, keek ik naar links. Nelson’s hoofd zakte naar beneden. Ik heb hem nog nooit zo gebroken gezien als op dat moment. De tranen rolden over onze wangen.  Voordat ik iets echt kon beseffen of er iets werd uitgelegd, werd ik opgenomen. Ik keek naar mezelf in de spiegel: ik was lijkbleek, mijn ogen geel. Nog nooit had ik me zo slecht gevoeld. Deniz was overleden. De oorzaak was een losgelaten placenta.

In levensgevaar

Ik vermoed dat het een soort overlevingsmechanisme was, maar ik eiste dus een keizersnee. Ik wilde direct afstand nemen. Helaas bleek dat precies het tegenovergestelde moest gebeuren. Ik had blijkbaar interne bloedingen waardoor mogelijk mijn leven in gevaar was. Vanwege het bloedverlies (zo’n twee liter) is er niets gedaan de eerste nacht. Ik moest eerst herstellen van het bloedverlies, eerst via vocht en anders met een bloedtransfusie. De dag erop kreeg ik te horen dat ik geen keizersnede kon krijgen vanwege het bloedverlies. Ik moest op natuurlijke wijze bevallen en zou medicatie krijgen om de weeën op te wekken. Ik heb bijna een week in het ziekenhuis gelegen en ieder moment daar was verschrikkelijk.

De weeënopwekkers

In eerste instantie kreeg ik 3 keer per dag een tablet vaginaal ingediend om de weeën op te wekken. Op de een of andere manier had ik vrij snel het gevoel dat dit niet zou werken. Naast de dagelijkse controles erbij voelde het aan alsof mijn vagina een kermisattractie was. Ik haatte het. Dit heb ik aangegeven maar hier werd niets mee gedaan. Schijnbaar vond het ziekenhuispersoneel dat mijn medische situatie besproken moesten worden met Nelson of mijn moeder maar niet met mij. Veel dingen zijn niet overlegd en naar mij werd totaal niet geluisterd.

Familie en vrienden

Ik denk dat ik onze families dankbaar moet zijn en vooral Nelson’s familie. Gedurende de hele dag had ik zo ongeveer 10 man op mijn kamer en was de bezoekruimte ook dagelijks gevuld met zo’n 40 man. Wat hebben wij een steun gekregen. Schijnbaar heeft dit na een paar dagen aardig wat irritatie opgeleverd bij het ziekenhuispersoneel waardoor uiteindelijk dingen bespoedigd werden.

Ruggenprik

Na 4 dagen zou ik een ruggenprik krijgen en gingen ze over op zwaardere weeën opwekkers omdat de tabletten niet werken. In de ochtend kreeg ik de ruggenprik. Wat een drama want hij werd drie keer opnieuw erin gezet. De tweede keer was het ergst; ik had ineens geen gevoel meer aan de gehele rechterkant van mijn hele lichaam. De weeën opwekkers werden via het infuus toegediend en begonnen zijn werk te doen. Zo kreeg ik vanaf 1 uur ‘s middags eindelijk weeën. Ik kreeg ook een blaaskatheter maar deze deed meer pijn dan de weeën. Na meerdere malen dit aan te geven en genegeerd te worden kon ik er niet meer tegen. Ik was emotioneel en voelde me hulpeloos. Ik had moeite met mezelf uiten en als ik eenmaal iets zei dan verstond je het niet door het huilen.

Wanhoop

Rond 6 uur vroeg/smeekte ik mijn tante op hulp, zij is gelukkig wat mondiger. Hoe het gebeurde begrijp ik nog steeds niet, maar in plaats van de katheter te verwijderen werd hij gewoon opnieuw geplaatst. Dit keer deed het zelfs meer pijn als daarvoor. Wat mij verteld werd, was dat mijn lichaam vanaf mijn middel gevoelloos zou worden. Dit klopte niet. Ik kon gewoon bewegen, voelde alles en werd gek van het bed.

De bevalling

De weeën werden erger, de pijn zowel lichamelijk als emotioneel werd te zwaar en ik ontplofte. Ik veranderde in een monster en eiste de katheter eruit. De verpleegster werden gek van me totdat ze rond 10 uur ’s avonds dan eindelijk de anesthesist stuurden om de dosis van de ruggenprik te verhogen. Ik kreeg een slaappil maar werd constant wakker met nachtmerries. En iedere keer als ik mijn ogen opende en er was niemand naast me, raakte ik in paniek.

Het is zover..

Uiteindelijk werd ik wakker rond 3 uur in de nacht en het was zover.  Het hoofdje stak eigenlijk al bijna uit. De bevalling zou dan nu beginnen. Ik werd gecoacht door de gynaecoloog maar ik had niet de kracht of de motivatie om te persen. Het deed pijn, het kostte zoveel energie die ik al niet meer had en ik wilde niet zien wat eruit zou komen.

Vlinderbaby: Deniz

Het moest, dat wist ik. Maar wat was het zwaar. Ik werd toegesproken door de gynaecoloog, mijn moeder, mijn (inmiddels ex) schoonmoeder en mijn tante. Hoe het precies is gegaan, geen idee! Wat ik me herinner is dat ik werd aangemoedigd en ik vervolgens zei: “Waarom? Ik ben een dood kind eruit aan het persen”. Op een bepaald moment heb ik mezelf verdoofd en geluisterd naar wat ik op dat moment moest doen. Drie keer persen later kwam hij eruit. Ik kreeg de vraag of ik hem wilde vasthouden maar dat kon ik niet. Ik kon hem niet eens aankijken. Hij is meegenomen, schoongemaakt, gewogen en aangekleed. Klaar om begraven te worden. Lieve Deniz, mijn vlinderbaby…

Hoe het er nu aan toegaat? Lees hier verder.

Bevallingsverhaal Deniz - Singlemomlife.nl blogpost

3 Reacties

  1. Marcha
    18 juli 2018 / 19:41

    Wauw wat een heftig verhaal, ik weet precies hoe je, je voelt heb precies het zelfde mee gemaakt met mijn 1e zwangerschap van ons zoontje.
    Mooi dat je dit zo heb kunne beschrijven!!
    Respect voor jou !!

  2. Sanne
    8 juni 2019 / 23:03

    Wauw wat heb ik een respect voor je, om hoe je doorgaat na zo n verschrikkelijke tegenslag en wat voorn fantastische moeder je voor Ilayda bent, heel heel veel respect

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Sluit mij
Zoek je iets?
Zoek:
Productcategorieën:
Berichtcategorieën: