Bevallingsverhaal: Ilayda

Bevallingsverhaal Ilayda - Studio-mama.nl

Dit is een bevallingsverhaal over een ingeleide bevalling via een ballon katheter. Absoluut geen expert, puur mijn ervaring.

Het begin

Zin in deegwaren, patat en nog meer koolhydraten…  En ondertussen voelde ik me ontzettend misselijk. Ik herkende dit gevoel! Maar nee het zal toch niet? Nog geen maand eerder waren Nelson en ik uit elkaar gegaan en mijn vermoedens klopte. Ik heb niet een maar zelfs vier zwangerschapstesten gedaan en ze waren allemaal een voor een positief.

In mijn hoofd gingen allerlei opties en ik kwam er op dat moment gewoon niet uit. Emotioneel gezien was ik een wrak en wachtte ik totdat mijn nichtje uit Turkije kwam. Inmiddels was ik bijna 12 weken zwanger! Mijn nichtje maakte een afspraak bij de verloskundige en heeft voor zover mogelijk mijn voorgeschiedenis uitgelegd aan de verloskundige.

De verloskundige

Eenmaal daar kreeg ik eerst een echo. Wat was ze mooi en levendig! De verloskundige gaf de uitgerekende datum door: 11 maart 2017 (mijn verjaardag). Het eerste wat in me opkwam was “Verdomme Nelson! Je hebt mij nog nooit een verjaardagscadeau gegeven en nou “geef je me  een baby”. Ik heb nog even om de ironie kunnen lachen en barste vervolgens in tranen uit. Het was ineens zo werkelijk en allerlei gevoelens kwamen weer naar boven.

Ergens tussen het huilen door gaf de verloskundige aan dat ik vanwege mijn voorgeschiedenis een medische indicatie had en alles via het ziekenhuis zou gaan.

Klik hier als je de voorgeschiedenis (bevalling van Deniz) wilt lezen. Kleine disclaimer: het verhaal is heftig en alles behalve positief. Ben je zelf zwanger op dit moment, dan kun je dit verhaal beter even overslaan.

In het ziekenhuis

Ik koos voor het Ikazia ziekenhuis. Lekker in de buurt, mocht er iets aan de hand zijn en het stond bekend als een goed ziekenhuis om te bevallen. Het eerste gesprek met de gynaecoloog ging erg goed. Ik gaf (voor zover mogelijk zonder tranen) aan wat er hiervoor was gebeurd; mijn beleving in het ziekenhuis, het gevoel van niet gehoord worden, mijn angsten en kwaaltjes. Na aardig wat controles en een kleine blaasontsteking was ik eigenlijk best fit!  Ik had vrijwel direct aan het begin van de zwangerschap te horen gekregen dat ik ingeleid zou worden met 37 weken. Dit gaf mij een gerust gevoel, al was ik nog steeds angstig dat er mogelijk iets mis zou gaan.

Kansberekening

De kans op een losgelaten placenta is klein, de kans op een tweede losgelaten placenta is echter wat groter. Tijdens de controle met 32 weken hebben we een datum geprikt: 17 februari 2017 zou ik ingeleid worden met een ballon katheter. Ik heb online wat onderzoek gedaan naar de theorie ervan, hoe het nou te werk gaat. Maar echte bevallingsverhalen heb ik niet gelezen. Ik wilde er zo neutraal mogelijk in.

Tijdens de zwangerschap zijn er wat momenten geweest dat ik last had van harde buiken of haar niet meer goed kon voelen. Iedere keer dat het gebeurde was ik in het ziekenhuis; hartfilmpje, echo etc.. Ook al is het vals alarm geweest, ik ben blij dat ik ben gegaan. Ze hebben me echt leren kennen en misschien wel belangrijker: ze hebben gezien wat voor emotioneel wrak ik eigenlijk was. Terwijl een zwangerschap vreugde zou moeten zijn, was het bij mij angst en onzekerheid. Hier hebben ze in het Ikazia ziekenhuis zo goed rekening mee gehouden!

 

Inleiding met ballonkatheter:

Mijn eerdere bevalling heeft me een ding meegegeven: een trauma aan ziekenhuizen. Maar ondanks alles, was ik “ontspannen”. Ik wist ongeveer wat me te wachten stond en hoe het te werk zou gaan. Voor diegene niet weten wat het inhoudt om ingeleid te worden, zal ik het uitleggen.

Inleiding in “Jip en Janneke-taal”

De baarmoedermond is het pad dat je baby moet bewandelen om eruit te kunnen komen. Deze kun je zien als een accordeon. Hij is lang en dun en wanneer je deze dichtvouwt wordt het kort en breed. Wanneer je baarmoedermond kort en breed wordt, noemen ze dit ontsluiting en 10cm is het magische punt. Om de baarmoedermond rijp (kort en breed) te krijgen, plaatsen ze een ballon katheter. Door middel van een eendenbek wordt een ballonkatheter ingebracht. Deze wordt vervolgens met water gevuld en heeft ongeveer de grootte van een stuiterbal/mandarijn. Het is dan de bedoeling dat de ballon vanzelf (of door inwendige druk, lees baby) naar beneden zakt en zo de baarmoedermond rijp maakt.

Het kan een of meerdere dagen duren voordat de ballonkatheter eruit komt, maar erna zou je genoeg ontsluiting moeten hebben en zouden de weeën vanzelf op gang moeten komen. En voilà; zo  hebben we een ingeleide bevalling.

 

Hoe het in het echt ging:

Ik had ‘s morgens een afspraak bij de gynaecoloog. Zij zou de ballonkatheter plaatsen en het zou gebeuren! De info hierboven was eigenlijk ook het enige wat ik wist. Ik liet het op me af komen. De eendenbek deed behoorlijk pijn en was vooral ongemakkelijk maar hij zat. Ik werd vervolgens naar een normale ziekenhuiskamer gebracht en de muren begonnen op mij af te komen. Alles kwam weer naar boven en ik werd behoorlijk onrustig. Een grappig feitje wat ik dus niet vooraf had gelezen: zo’n ballonkatheter doet ontzettend pijn! Het voelt aan alsof het je ergste menstruatie ooit is. Al snel werd duidelijk dat ik niet alleen in de kamer zou zijn en had ik een lotgenoot naast me.

Mijn buurvrouw

Zij werd ingeleid omdat haar baby er maar niet uit wilde komen. Ze was 41 weken en ze had het echt gehad. Al kletsend ging de tijd voorbij en na een paar uurtjes kwam de ballonkatheter eruit. Ik was verder prima, geen buikpijn meer. Maar het voelde ook niet alsof er iets zou gebeuren. De gynaecoloog kwam en gaf aan dat we even moesten wachten totdat dingen vanzelf zouden gebeuren. Uiteindelijk kwam ik erachter dat ze bedoelde: je moet hier gewoon een nachtje blijven slapen. Met de gedachte: ik ben in het ziekenhuis, hier kan het niet meer mis gaan, hield ik mezelf rustig.

Het gaat beginnen!

Ondertussen werd ik behoorlijk afgeleid door mijn nieuwe buurvrouw. Zij werd roder en roder, begon te puffen en zuchten. Ik heb ruim een uur lang tegen haar gezegd; roep die gynaecoloog nou! Uiteindelijk kon ze er niet meer tegen en kwam er hulp. Bleek dat zij al volledige ontsluiting had en ook al een flink portie weeën.  Zo werd ze naar een bevalkamer gebracht en ging het voor haar echt beginnen. En bij mij gebeurde er helemaal niets.

De nacht doorbrengen in het ziekenhuis

Ik had een liter Turkse yoghurtsoep van mijn oma gekregen. Die heb ik dus in de nacht helemaal opgemaakt.  Met wat Netflix op mijn iPad probeerde ik niet te druk bezig te zijn met mijn gedachten. Ik voelde me zo slecht. Ik was vooral bang en ieder moment herinnerde me aan mijn vorige bevalling. Ik ben grotendeels van de nacht wakker geweest, wachtend totdat ik de volgende ochtend met de gynaecoloog zou kunnen spreken.

Tweede ballonkatheter

Een van de nadelen in een ziekenhuis is dat je altijd iemand anders hebt. Het is niet zoals een (vaste) verloskundige. Zo kreeg ik dus ook een andere gynaecoloog als de dag ervoor. Dit nadeel bleek een voordeel toen ik de eendenbek opnieuw geplaatst kreeg. Wat was ze voorzichtig, totaal pijnloos! De ballonkatheter werd opnieuw geplaatst maar eigenlijk was dit overbodig. Ongeveer een kwartier erna viel die er namelijk weer uit. Ze controleerde opnieuw en bleek dat ik amper 3 centimeter ontsluiting had. Een deel van de baarmoedermond was rijp, maar nog lang niet genoeg.

Keuzes

Ze was duidelijk geïnformeerd over mijn medische geschiedenis en legde alles uit om mij te kalmeren. Ik had twee opties: weeën opwekkers in de vorm van tabletten (duurt mogelijk nog een paar dagen) of vliezen breken (bevalling gaat gelijk beginnen). Dit was een nogal makkelijke keuze, ik zou het emotioneel namelijk niet aankunnen om weer die weeën opwekkers te krijgen. En zo werd ik naar een bevalkamer gestuurd.

 

De ruggenprik:

In de bevalkamer heb ik amper de tijd gehad om mijn spulletjes neer te zetten of de anesthesist stond er al. Ik zou namelijk een (epidurale) ruggenprik krijgen. Dit had ik vrijwel in het begin van de zwangerschap al aangegeven. Het leek mij het beste om naast de emotionele pijn zo min mogelijk lichamelijke pijn te hebben. Dit ging eigenlijk heel makkelijk doordat alles stap voor stap uitgelegd werd. Ik kreeg een icepack om te zien of de verdoving overal zijn werk deed.

 

In mijn geval was het gedeelte links onder van mijn buik net het gedeelte waar de verdoving minder werkte. Maar goed ik klaagde niet. Eindelijk zou ze dan komen. Ik had via het infuus weeën opwekkers gekregen en mijn vliezen werden gebroken. Ik verwachte iets als een doorgebroken dam, maar het voelde meer aan alsof ik beetje bij beetje aan het plassen was. Het is zo’n bizar gevoel, ik denk dat je bevallen moet zijn om het te begrijpen.

Het mag beginnen

Inmiddels was het 1 uur ‘s middags, alles was gereed en nu was het wachten. Vanaf dat moment was ik erg kalm. Ik had er vertrouwen in dat alles goed zou komen en mijn meisje dan eindelijk geboren zou worden. Iemand had mij ooit verteld dat je voor de bevalling niet mocht eten. Geen idee waarom ik dacht te gaan verhongeren, maar mijn moeder nam 3 gehele maaltijden mee van 3 verschillende fastfood tenten en die heb ik allemaal opgegeten.

Bezoek!?!

Mijn tante en nichtje kwamen langs en zelfs mijn buurmeisje kwam nog even snel vanaf werk. Ondertussen werd er gecontroleerd en werd het een en ander verhoogd en verlaagd. Het was gezellig wachten tot een uurtje of 6. Wat bleek: ik was zo relaxed dat de gynaecoloog er zenuwachtig van werd. Ik was op dat moment namelijk precies 37+1 weken en dat was ook hoever ik was met Deniz. Ze was bang dat ik het zou opgeven.

De weeën

Ik kreeg het benauwd en merkte dat de weeën heftiger werden. Wat bleek nou: ik heb alles gevoeld op een plekje: links onderin mijn buik, precies waar de verdoving niet werkte. Terwijl het nog goed ging om 6 uur, was het rond 8 uur een drama. Ik ben blij dat er geen foto’s zijn gemaakt want ik stel mezelf voor als een gestrande halfnaakte walvis die schuin op het bed ligt met beide handen drukkend op haar buik, die zuchtend en puffend weeën probeert op te vangen. Ondanks de ruggenprik had ik het zwaar en zo vroeg ik of de dosis van de verdoving verhoogd kon worden. Ondertussen veranderden de weeën in persweeën en vroeg ik om een po. Die hoefde ik uiteraard niet te gebruiken; het was gewoon tijd.

Rond 10 uur controleerde de gynaecoloog nog eens en zei dat het tijd was om te persen en dus maakten zij alles klaar voor de “echte” bevalling. Ineens kreeg ik die extra dosis verdoving en maakte het me spontaan misselijk. Ik heb zo’n beetje alles overgegeven wat ik die dag aan junkfood had gegeten en voelde me opeens fit.

Klaar om te bevallen

Ik moest mijn benen vasthouden maar de pijn in mijn onderbuik liet dat niet toe. Doordat ik met mijn handen op mijn buik drukte leken de weeën namelijk minder pijn te doen. Ik kreeg beugels . Ik werd in houding gezet en moest met mijn kin zo ver mogelijk op mijn borst zitten/liggen. Er werd uitgelegd wanneer ik moest persen en wanneer ik moest stoppen en dat ging prima. Na twee keer persen was haar hoofdje al eruit. De gynaecoloog legde uit dat ze bij de volgende keer persen haar een beetje zou draaien en met de perswee erna ze eruit zou zijn. Maar Ilayda glibberde er met de derde perswee al uit, waar ook de gynaecoloog even van schrok. Uit reflex legde ze Ilayda ongemakkelijk op mijn buik en daar was ze dan!

Het schijnt normaal te zijn, maar Ilayda kroop/glibberde haar weg omhoog. Terwijl zij de borst had gevonden en daar zo content lag, kon ik alleen maar huilen. Het was voorbij. Ze was oké, nee ze was perfect.

 

Bevallingsverhaal Ilayda - Singlemomlife.nl blogpost

1 Reactie

  1. Humeyra
    23 mei 2018 / 15:18

    Heel mooi geschreven❤️❤️

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Sluit mij
Zoek je iets?
Zoek:
Productcategorieën:
Berichtcategorieën: