Bevallingsverhaal Graziella (drieling via keizersnede)

Bevallingsverhaal Graziella (drieling via keizersnede) - Studio Mama Cover

Mijn bevallingsverhaal schrijven; Goh, wat heb ik hier lang over gedaan. Waarom weet ik niet precies maar ik kreeg het gewoon niet goed op papier. Ik mis nog steeds veel, en door de gaten die ik mis vind ik het lastig om het op papier te zetten. Maar hey?! ik probeer het gewoon.

Vooraf aan de bevalling

Ik kon niet meer, het was op. Ik wilde niet meer, het is was klaar. Mijn bevalplan stond klaar, de geplande keizersnede was vastgesteld maar alles in mijn lichaam riep; NEE dit duurt nog veel te lang.

Na een lange vrij goede maar zware zwangerschap barste ik. Maandag 25.02.2019 belde Alex het ziekenhuis en meldde dat wij eraan kwamen en niet meer weg zouden gaan. “Jullie regelen het maar, dat meisje is op!” Daar gingen we dan, alles ingepakt op weg naar het AMC. Toen wij aankwamen werden we direct geholpen en werd er van alles met ons doorgenomen maar een nieuwe datum kregen wij niet. Ik hield het niet meer, uit woede riep ik: “dan gaan wij wel naar een ander ziekenhuis. Ik kan niet meer!”

Nog een keer namen we alle risico’s en klachten door.. Was dit het waard om de datum te vervroegen? Na al maanden iedere dag om de 15 minuten harde buiken en vele ziekenhuis bezoeken verder vonden wij van wel. Gelukkig was het AMC het toch met ons eens. Er werd ons verteld dat ik opgenomen werd. Ik zou niet meer tot onze lieve meisjes bij ons waren.

In het ziekenhuis

Inmiddels lag ik alweer twee dagen in het ziekenhuis, zonder nieuwe datum, toen de dokter ons in de avond kwam vertellen dat het morgen ging gebeuren. Al het personeel was geregeld, alles keer drie was nodig. Wat was ik blij, Alex en mijn moeder waren bij mij en de volgende dag zouden de meiden er zijn. Ik keek nog rustig een aflevering van Grey’s anatomy en ben gaan slapen.

Wachten, wachten en nog eens wachten.. Wanneer op de dag de keizersnede zou zijn, was nog niet helemaal duidelijk. Ik werd voorbereid, alles werd klaar gemaakt en in de tussentijd kon ik alleen maar wachten. Om 12:30 ging ik richting de OK in mijn blauwe ziekenhuis jurkje aan, gosh wat stond het charming (not)! Eenmaal bij de OK stond daar zooo veel personeel dat ik me doodschrok. Allemaal voor ons!?! Maandenlang ben ik zenuwachtig geweest voor deze dag. Maar op de dag zelf totaal niet, gek he? Ik voelde me prettig en iedereen was super vriendelijk.

De bevalling: let’s get started!

Daar zat ik dan op een smal operatie bankje, een vriendelijke meneer hielp mij rustig te zijn tijdens de ruggenprik. Het enige waaraan ik kon denken was, hoe kan ik nou op zo een klein bankje moeten liggen.. Kijk eens goed hoe dik ik ben!? Natuurlijk was dit geen probleem, maar even om aan te tonen hoe relaxed ik was haha. De ruggenprik zat goed, Hmmm dacht ik heerlijk ik voel die zware buik niet meer. Het werk kon beginnen, mijn meisjes konden ieder moment komen en ik ieder moment mijn nieuwe naam krijgen; mama.

Daar lag ik dan het voelde zo gek, al die mensen om mij heen. Via de lamp boven ons kon ik mee kijken, het lukte niet de lamp zo te richten dat ik het niet zou zien. De hele keizersnede hield ik mijn hoofd strak naar de zijkant zodat ik geen glimpje ervan zou opvangen. Alles ging goed, ik merkte aan het personeel dat alles onder controle was.

Daar kwam om 14:16uur ons eerste wondertje Lize ter wereld, vervolgens Mika om 14:17 en als laatste de kleine Jackie om 14:18. Wauw, gelijk kreeg ik drie lieve kleine mini mensjes bij mij op de borst. Ik kon alleen maar huilen drie gezonde meisjes helemaal van mij. Natuurlijk moesten de dametjes gecontroleerd worden dus samen met Alex gingen zij door naar de controles.

Het gaat mis!

Oké, dit is niet goed.. Als je mijn insta in de gaten hebt gehouden weet je dat ik een grote Grey’s anatomy fan ben haha. De termen die er genoemd werden, herkende ik. De paniek in de ogen van de dokters nam toe. Het ging fout, ik kreeg paniek en naar mijn idee werkte de ruggenprik uit en gierde ik het af van de pijn. Misschien heb ik paniek als pijn ervaren of andersom maar toch wist ik meteen dat het foute boel was. Er was een gigantische bloeding en deze kregen de dokters niet dicht. Ik gaf aan veel pijn te hebben waardoor er besloten werd om mij even los te laten. Ik hoor haar nog zeggen : Oke, allemaal los laten, ze gaat onder narcose en dan pas gaan we verder!

Inmiddels waren Alex inclusief Lize, Mika en Jackie weer bij mij. Mijn meiden werden gebruikt als afleiding. Hoe lief ik de meiden ook vond, na een tijdje werkte de afleiding niet meer. Snel werden er meerdere infusen aangelegd, nog even snel een babbel met de dokter over mijn baarmoeder en weg was ik.

De uitslaap kamer

Een paar uur later werd ik wakker. Het eerste wat ik zei was; waar is mijn moeder, kunnen jullie zorgen dat mijn moeder hier is? Ik wil dat mijn moeder komt, dat heb ik toch geschreven in mijn bevalplan? Nog herinner ik me het gezicht van de vrouw waartegen ik mijn moeders telefoonnummer opgaf. Vol verbazing en ongeloof keek ze me aan, alsof ik een totaal verkeerd nummer doorgaf.

Mijn moeder was er al snel, en vertelde mij wat er allemaal was gebeurd. In de tussentijd kreeg ik een ijsje, een perenstick waarvan ik één hap nam en snel zei dat ik dit ijsje erg vies vond (Normaal mijn favoriet haha).

Wat er nou mis ging..

Tijdens de keizersnede ben ik veel bloed verloren, of het nou 2,5l of 3l was dat weet ik niet meer. Uiteindelijk is het dicht gemaakt doormiddel van een embolisatie via de lies. Twee dagen lang was ik nauwelijks aanspreekbaar en heb ik voor mijn eigen gezondheid gescheiden van Alex en de meisjes gelegen.

Het was zo raar om afwezig te zijn. Terwijl er mensen tegen mij spraken, viel ik constant weg. Ik kon mijn hoofd er gewoon niet bijhouden, ik was totaal uitgeput. Een van de dagen sprak ik Alex. Ik vertelde hem hoe knap onze anesthesist was en hoe hij onwijs op Jackson van Grey’s anatomy leek. Alex zocht een foto op en begon mega te lachen. Alex zei; die jongen was blond Graz. Jullie weten wel wie Jackson is toch?! Om maar even aan te geven hoe van de wereld ik was.

Ik kreeg al vlot een bloedtransfusie van 2l, gelukkig knapte ik daarna snel op en mocht ik vrijdag middag dan eindelijk bij de meiden op de kamer. Heerlijk vond ik het, eindelijk samen zijn.

De eerste dagen na de bevalling

Ik heb nog lang last gehad van de hele bevalling en alles eromheen. Eigenlijk misschien nog steeds.. Ik voel me soms vreselijk over hoe ik was. Ik wilde de meisjes de eerste twee dagen niet eens vasthouden. Ik had angst dat ik ze zou laten vallen omdat ik zo slap was. Ik heb Alex constant weggestuurd en gezegd: kom maar terug als ik wel voor ze kan zorgen.

Gelukkig weet ik van mijn moeder en mijn heldere momenten dat ik wel naar Alex en de meiden vroeg, dan voelde ik mij sterk genoeg om ze weer te ontmoeten.

Naar huis

Zaterdag ochtend 02.03.2019 mochten wij naar huis, als we dat wilden. Ik was die dag jarig, wat een verassing naar huis op mijn verjaardag. Alsof alles zo moest zijn, toch besloot ik dat wij nog een nachtje bleven. Deze nacht wilde ik alles zelf doen, dat moet thuis immers ook. Vol trots en een beetje onzeker vertrokken wij zondagochtend vroeg naar ons eigen huis, ons thuis.

Afsluiting

Door de complicaties in verband met het bloedverlies heb ik er eigenlijk nu nog wel moeite mee. Maar ik kan nu helemaal gelukkig zeggen dat ik trotse mama van drie prachtige meisjes en dat maakt het zeker allemaal waard. Ik vraag me af hoe dat bij jullie is gegaan. Heb jij een drieling bevalling of een keizersnede bevalling gehad en ervaarde jij het ook zo?

Ps: de drieling groeit als kool! Hou mijn instagram account in de gaten voor updates en heel veel drieling spam;)

Liefs, Graziella

Bevallingsverhaal Graziella (drieling via keizersnede) - Studio Mama Pinterest Cover

1 Reactie

  1. Lisette
    26 juni 2019 / 06:50

    Goedemorgen! Jeetje wat een heftige einde van je bevalling. Ik ben moeder van een tweeling die in november 3 jaar worden! ( Gaat zo hard) ik mocht proberen natuurlijk te bevallen. Ze lagen er allebei goed voor en had het kunnen uitzingen tot 38 weken. Ik ben maandag ochtend ingeleid om 10:00 en dinsdag avond ging het niet meer. Maximale weeën opwekkers en ik had een ruggenprik. Dinsdag om 20:45 en 20:45 zijn ze geboren met een keizersnede. Daar bleek de ruggenprik niet goed te zitten dus ze wilde me bijna onder narcose brengen. Ik bleef teveel voelen! Suf van alle medicatie en dat geduw en getrek in je. Verschrikkelijk! Na de bevalling de kids 1 tel gezien en toen 2 uur lang niet omdat het niet goed ging met mij…. Pfff uiteindelijk een week in het ziekenhuis gebleven voor mezelf. De kids deden het super goed met mooie gewichten. Ik heb de bevalling als een heftig ervaren en bleef het moeilijk ermee hebben. Nu voel ik me eindelijk goed, voel me wond niet meer trekken en de bekken pijn lijkt minder/weg te gaan.

    Ik vind het heel leuk om jou te volgen en knap hoe je alles goed! Jullie hebben 3 prachtige meiden!
    Liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Sluit mij
Zoek je iets?
Zoek:
Productcategorieën:
Berichtcategorieën: