Doodgeboren baby: het verhaal van Deniz

Doodgeboren baby: het verhaal van Deniz - Studio-mama.nl Cover

Doodgeboren klinkt voor mij zo gek. Voor mij zijn sterven en geboren worden namelijk twee uitersten. En toch heb ik helaas mogen ervaren wat dit is. Vlinderbaby is de term die gebruikt wordt voor een doodgeboren kindje. Helaas kan ik aangeven dat ik ook mama ben van een vlinderbaby genaamd Deniz Alexsandro. Het klinkt misschien heel raar maar juist door deze ervaring ben ik met Instagram twee jaar geleden begonnen. Vandaag vertel ik opnieuw mijn verhaal; zodat jullie mijn achtergrond kennen, maar vooral in de hoop steun te bieden voor een ieder ander die zoiets ook heeft meegemaakt.

Het begin

Girl meets boy en zo eind 2012 leerde ik een jongen kennen, Nelson. Hij was Kaapverdisch, hij dichtte en maakte muziek. Hij leefde dag bij dag en liet alles makkelijk lijken. Natuurlijk werd ik verliefd. We gingen al snel samenwonen en nog geen jaar later bleek ik zwanger! Totaal ongepland zou hij dan komen, een zoontje. Terwijl ik bij Ilayda’s naam kiezen echt op het allerlaatste moment ging, was die van Deniz er heel snel. De tweede naam Alexsandro stond al vast voor de zwangerschap, dit was namelijk een verwijzing naar Alex de Souza (een Braziliaanse voetballer die veel heeft betekent voor mijn favoriete voetbalclub Fenerbahce). Maar Deniz; de naam waar we direct verliefd op werden, kwam door mijn jongste broertje. En zo stond Deniz Alexsandro vast; een beetje Turks, een beetje Portugees (Kaapverdisch) en wat was hij gewenst!

De zwangerschap: ik voelde het al aan!?!

De zwangerschap was moeilijk, eigenlijk oprecht heel zwaar. Ik had lichamelijk last van veel kwaaltjes maar “het hoorde er allemaal bij” werd er gezegd. Nelson zei op een bepaald moment zelfs: “nou mijn ex heeft tot haar negende maand gewoon doorgewerkt”. Maar ook vanuit de verloskundige werd er niet anders gereageerd. Emotioneel gezien was ik er erger aan toe. Ik was erg bang en onzeker en had last van de meest verschrikkelijke nachtmerries.  Het ergste was dat ik dit niet kon of durfde te delen. Niemand heeft al die tijd geweten hoe ik mij tijdens de zwangerschap heb gevoeld. Op 19 juni 2014 kreeg ik een echo: 37 weken! Vanaf nu mocht hij komen. Ik dacht zodra Deniz wordt geboren, komt het allemaal wel goed.

Die laatste avond

Die avond begon een gekke pijn. Ik liep rondjes door de kamer, heen en weer naar de wc. Staan, zitten of liggen; het werkte allemaal niet. Ik probeerde mezelf te sussen met het idee dat het voorweeën zouden zijn. Of misschien wel echt weeën. Om heel eerlijk te zijn; ik had geen idee want goed geïnformeerd was ik ook niet. Zo naïef met alles.. Uren heb ik het volgehouden omdat mijn omgeving al vond dat ik me aanstelde. De pijn werd niet meer te houden en we besloten om de verloskundige te bellen. Ze liet me liggen op bed en controleerde ons. Zonder verder iets uit te leggen, gaf ze aan dat we met spoed midden in de nacht naar het ziekenhuis moesten. Op dat moment kon ik niet eens meer zelf lopen en hoe ik door de gang gedragen werd, zag ik mezelf in de spiegel. Geel! Mijn gezicht was weggetrokken en geel. Nog nooit had ik me zo slecht gevoeld.

Naar het ziekenhuis

Eenmaal in het ziekenhuis kreeg ik mijn laatste echo. Het hoefde niet gezegd te worden, ik zag het direct. Geen hartslag meer…  Maar toch werd het gezegd, ik keek naar links en ik zag Nelson’s hoofd naar beneden zakken. Die avond brak er iets in hem. Ik wist me geen houding aan te nemen. Ik was geleerd om de schijn hoog te houden, doen alsof alles wel goed komt. Nooit “zwakte” laten zien en dus reageerde ik koelbloedig en vooral afstandelijk.

Een losgelaten placenta was de conclusie. Waarom kon niemand mij echt vertellen. Ik had interne bloedingen en ruim twee liter bloed verloren. Hierdoor kon ik geen keizersnede krijgen. Ik heb een aantal dagen in het ziekenhuis gelegen voor een “natuurlijke” bevalling (het complete verhaal van de bevalling kun je hier lezen). Deniz Alexsandro werd doodgeboren en vrijwel direct begraven. Op het laatste moment werd er een begrafenis geregeld. We habben niemand uitgenodigd, maar eenmaal daar stonden ruim 100 familieleden en vrienden op ons te wachten. We hebben een prachtige begrafenis gehad. We hebben gehuild en gelachen en nog meer gehuild.

Rouwen

Toen begon het rouwproces voor mij pas echt. Ik had zo lang mijn echte gevoelens onderdrukt, dat ik helemaal kapot was. Zo raakte ik verbitterd en kon geen baby meer aankijken. Stiekem, wanneer niemand in de buurt was, deed ik dan urenlang huilen met het enige outfitje dat Deniz ooit heeft gedragen. Hij was compleet en prachtig en al die tijd heb ik mezelf afgevraagd hoe zijn stem zou zijn. Hoe het geluid zou zijn van zijn gehuil.

Doodgeboren kindje: logische gevolgen

Het rouwen zette een druk op onze relatie. Maar om eerlijk te zijn, waren we ook heel verschillend en konden vaak botsen. Ik hield van georganiseerd en voorbereid te zijn en hij leefde met de dag. Hoewel we het allebei echt geprobeerd hebben, was uiteindelijk een verhuizing funest voor de relatie. Terwijl we nog niet eens alles hadden uitgepakt, pakte hij zijn spullen weer in.

Enkele weken erna kwam ik erachter dat ik zwanger was. Na drie jaar was ik nog niet uitgehuild maar wel minder verbitterd. Ik ging regelmatig naar zijn graf. Terwijl het intense verdriet er nog steeds was,  had het ergens toch een plekje kunnen geven. Maar nu zou ik dus opnieuw mama worden, single mama.

Zwangerschap na een doodgeboren kindje

Gezien mijn voorgeschiedenis kreeg ik direct een medische indicatie. De kans op een tweede losgelaten placenta is namelijk groter en daardoor de kans op nog een doodgeboren kindje.  Met 37 weken zou ze ingeleid worden. En op 18 februari 2017 rond 22:50u was het een feit: ik was mama van Dilan Ilayda. De eerste maanden hebben wij in een bubbel geleefd. Ik heb haar 24/7 in mijn armen gehad en eerlijk gezegd had ik die “inhaalslag” nodig. Maar toen ze ongeveer 6 maanden oud was begon het echt te spelen bij mij. Ik hield Ilayda verborgen. Ik dacht dat ik niet gelukkig mocht zijn met haar tegenover Deniz.

Vandaag is het precies 5 jaar geleden en terwijl ik er nog steeds moeite mee heb, wil ik het juist vandaag extra benadrukken. Om ongemakkelijke momenten bij anderen te voorkomen vertel ik het vaak niet. Maar in mijn hart ben ik trotse mama van twee: Deniz Alexsandro en Dilan Ilayda. 

Doodgeboren baby: het verhaal van Deniz - Studio-mama.nl Pinterest

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Sluit mij
Zoek je iets?
Zoek:
Productcategorieën:
Berichtcategorieën: