Mijn traumatische jeugd en de hulp die ik graag had gewild

Mijn traumatische jeugd en de hulp die ik graag had gewild - Studio Mama blogcover

Ik krijg al hartkloppingen terwijl ik aan deze blog begin maar ik weet dat dit een verhaal is die ik moet vertellen. Voor mezelf, maar ook voor jullie. Ik heb het een lange tijd uitgesteld om zoveel redenen. Toen de Slachtofferwijzer mij benaderde, wist ik dat dit het moment was. Vandaag kan ik mijn verhaal vertellen, met een reden.

Hoe jullie mij kennen

Sinds 2,5 jaar ben ik actief op social media. In het begin was ik op zoek naar mezelf als moeder. Het verlies van Deniz zorgde ervoor dat ik met de geboorte van Ilayda mezelf schuldig voelde omdat ik gelukkig was. Jullie zijn mijn steun geweest en hebben mij geholpen met mijn rouwproces. Ik vond mezelf terug en werd verliefd op social media. Het voelde zo bevrijdend om mijn verhaal te kunnen delen. Ik rouwde, verwerkte en vond mezelf terug. Iedere dag op Instagram liet ik steeds meer van mezelf zien en toch is er altijd iets geweest wat ik verborgen hield uit schaamte en onzekerheid. Hoewel social media heel hard kan zijn; bijvoorbeeld oordelend over uiterlijk is dat nooit mijn probleem geweest. Nee, mijn onzekerheid komt uit iets wat veel dieper zit, namelijk mijn traumatische jeugd.

Beginjaren van mijn jeugd

Mijn jongste herinnering is van toen ik ongeveer een jaartje of twee was. We hadden thuis een typische jaren 90 rode telefoon met zo’n belachelijk lange draaikoord aan de hoorn. Ik kan mij nog heel goed herinneren hoe deze gewikkeld was om de nek van mijn moeder… Mijn moeder was destijds uitgehuwelijkt aan mijn vader. Een huwelijk waar ik mij heel weinig van kan herinneren, op de ruzies na. De ruzies waren altijd heel heftig en vooral gewelddadig.

Uiteindelijk scheidde mijn moeder en hertrouwde vrijwel direct met mijn stiefvader. Ze verhuisden van Rotterdam naar Zuid-Limburg en startten daar een onderneming. Een die heel veel tijd van ze vroeg, waardoor wij een lange tijd altijd alleen thuis waren. Wij als in een 8-jarige ik, samen met mijn kleine broertje van 4. We zijn minimaal 2 jaar alleen geweest, iedere schooldag van 3 tot 6 ongeveer. Kinderen van die leeftijd kun je gewoon niet alleen laten. Het is een wonder dat we het huis niet hebben afgebrand tijdens onze pogingen tot koken. De nalatigheid was zo erg dat we wekenlang met bedorven pakjes Fristi naar school gingen die we uit angst gedwongen dronken. Pas op een weekenddag toen mijn moeder het pakje in een glas schonk, zag ze wat we al die tijd hadden gedronken.

Kindermishandeling door vernedering

Maar de nalatigheid was lang niet zo erg als de straffen die we van mijn stiefvader kregen. Hij noemde het op een poot staan. Oftewel in de woonkamer tegenover mijn stiefvader en moeder die op de bank zaten op een been staan. Nu kan je dit zien als een yoga pose maar als je het voor een langere tijd moet doen met constant zijn boze blik op je, dan is dit gewoon sadistisch. De tranen rolden over onze ogen terwijl hij streng zei dat we niet mochten wisselen van been. Ergens wil ik het goed praten. Dat hij dacht goed te doen, ons tenminste niet sloeg.. Maar de vernedering en constante kleineren valt niet goed te praten.

Hun poging voor een beter leven maakte alles extremer

Niet veel later werd mijn jongste broertje geboren en verhuisden we alweer. Het draaide thuis altijd om een beter leven hebben, meer geld, vooral meer geld. Op dat moment waren we een welvarend gezin. Maar veel geld zorgde voor meer werkdruk. Deze druk plus nog zoveel andere dingen zorgde ervoor dat geweld bij ons een ding bleef. Mijn moeder en stiefvader hadden ook regelmatig ruzie en helaas weer slaande ruzie. Dan ging het een tijd goed en dan brak de hel los. Er zijn ook genoeg momenten geweest dat wij werden geslagen. Zo heb ik een litteken van een messteek. Een moment waarbij mijn broertje en ik aan het kibbelen waren over een puntenslijper, mijn moeder gezellig met onze buurvrouw aan het kletsen was en door onze geruzie zo furieus werd dat ze mij met een mes in mijn been stak. 

Mijn “rebelse” tienerjaren

Toch kan ik zeggen dat het fysieke geweld niet het ergste was. In mijn tienerjaren was er al een angst door de jaren heen gecreëerd. Het mentale geweld maakte mij helemaal kapot. Tot op de dag van vandaag heeft mijn moeder vaker “Ik haat je” of “Ik wou dat je nooit geboren was” vaker gezegd dan “Ik hou van je”. Een knuffel of een kus kreeg ik zelden. En zelfs dat kon ik nog accepteren. Het ergste wat ons is aangedaan is dat wij nooit een identiteit hebben ontwikkeld. Alles wat wij deden was om mijn stiefvader tevreden te houden. In zijn aanwezigheid mochten wij niets doen en vooral niets zeggen.  Tijdens een avondmaaltijd met het complete gezin en de broer van mijn stiefvader kwam de evolutietheorie ter sprake. Iets wat ik op dat moment op school behandelde. De broer zei iets in de richting van “Wist je dat we van vissen afstammen?”, waarop ik reageerde met “Geloof jij dan niet in God en de scheppingstheorie?” Alsof ik hem beschuldigde van godslastering, kreeg ik mijn antwoord; een klap in mijn gezicht van mijn stiefvader. Want vooral in de aanwezigheid van anderen was hij koning en keizer en mochten wij absoluut niets verkeerd doen. Zo leefden wij in onze gouden kooi; een groot huis, meerdere auto’s voor de deur en regelmatig op vakantie. Geld was altijd een middel om ons onder controle te houden en vooral te kleineren. In aanwezigheid van familie heb ik eens gevraagd om € 40,- voor een winterjas. Geen groot bedrag, nee zelfs ontzettend goedkoop. Ik kreeg die €40,- nadat ik met tranen in mijn ogen op mijn knieën letterlijk ervoor moest smeken.

Constant gekleineerd en bespot worden, altijd in de gaten gehouden worden en altijd het gevoel hebben dat je iets fout doet. Dat is hoe mijn jeugd eruit heeft gezien. Het maakte het er niet beter op dat ik een rebels karakter had. Mijn moeder leerde ons dat we alles moesten doen om hem gelukkig te houden. Dat als hij tevreden zou zijn, wij ook gelukkig zouden zijn. Eigenlijk negeert ze tot op de dag van vandaag alles. Zij dacht destijds correct te handelen en daar laat ze het bij. Ik heb mezelf vaak afgevraagd hoe zij zo blind kon zijn, al was zij ook een deel van het probleem. Hoe kon het dat ik van klein kind af altijd wist dat dit alles niet oke was, maar niemand anders. Er zijn tenslotte zoveel momenten geweest dat iemand, een volwassene een incident heeft meegemaakt!

Slachtofferwijzer: de hulp die ik graag had gewild

Als moeder kijk ik nu terug naar die onzekere kleine ik en vraag mij af waarom er niemand ooit voor haar was. Waarom nooit iemand aan de bel heeft getrokken en het doet zoveel pijn. En eigenlijk weet ik het antwoord wel. Men wist niet simpelweg niet hoe. Misschien waren er toen geen middelen waar bezorgde familieleden, vrienden, buren terecht konden maar die is er nu wel. Internet heeft dit echt een stuk makkelijker gemaakt en in het bijzonder de Slachtofferwijzer. Hier kun je als slachtoffer maar ook als naaste direct informatie vinden over bijvoorbeeld wat wij meemaakten: kindermishandeling en huiselijk geweld. Met de informatie kun je ontdekken of je vermoedens kloppen maar ook krijg je directe tips op de website. Zo staat er duidelijk beschreven wat wel en vooral NIET helpt. Tips zoals het bijhouden van een logboek en zelfs wat te doen bij een acute dreiging.

Hoe ik uiteindelijk mezelf “redde”

Vergis je niet. Ik ben niet uiteindelijk “goed terecht gekomen”. Op mijn 16e waren wij op vakantie. Er was weer een ruzie en mijn moeder had pillen geslikt. Haar zoveelste poging tot zelfmoord. Terwijl zij half brakend in de badkamer lag, vertrok mijn stiefvader woedend uit huis. Hij reed weg met een snelheid waarbij ik nog dacht: als hij nu controle over het stuur verliest, dan overleeft hij het niet. De volgende dag, alsof er niets was gebeurd, gingen we gezellig naar het strand. Ik probeerde met mijn moeder te praten, gaf haar aan dat dit niet oke was en dat ze er voor ons moest zijn. Ik dreigde zelfs met uit huis te gaan, maar zoals altijd werd ik niet serieus genomen.

Uiteindelijk ging ik op min 18e het huis uit na een ruzie met mijn stiefvader. Uit het niets wilde hij mijn telefoon en bankgegevens controleren. Je begrijpt natuurlijk dat 1 keer smeken om een winterjas voor mij genoeg was en ik daarna ben gaan werken. Toen ik 18 was, had ik een goede bijbaan waar ik veel uren maakte om maar niet thuis te zijn. Hij wilde weten wat ik met mijn geld deed en kon mijn “financiële onafhankelijkheid” niet uitstaan. Die avond moest ik mijn pinpas en paspoort inleveren. Het was voor mij de druppel en de volgende ochtend besloot ik weg te gaan en nooit meer terug te komen. Zonder geld, een slaapplek of een plan ging ik weg. Toen mijn ouders door hadden wat er gebeurde, kwamen ze me ophalen op mijn stageplaats. Ik werd letterlijk aan mijn haren over de vloer gesleurd toen eindelijk iemand zei: “Stop, dat kan niet zomaar”. De flinke monteurs van de Suzuki dealer waar ik destijds stage liep waren volgens mij intimiderend genoeg. En anders was er nog altijd te zeggen: “Ze is 18, ze mag zelf bepalen”.

Hulp van naaste

Vanaf die dag kreeg ik pas hulp. De eerste nacht kon ik bij vrienden logeren maar vanaf dag twee had ik met een voorschot op werk al een tijdelijke studentenkamer gevonden. sNachts werd ik door mijn stiefvader gebeld en uitgescholden. Natuurlijk werd mij nog meer schuldgevoel aangepraat. Dat ik mijn moeder ziek had gemaakt met mijn vertrek. De angst was nog zo diep dat ik iedere keer opnam en nooit kon ophangen. Belde hij niet, dan had ik nachtmerries. Op school en werk uitte zich dit heel erg. Ik heb altijd een soort agressie in mij gehad en er waren constant conflicten. Normale omgang met mensen, collega’s/vrienden.. het lukte gewoon niet. Op aandringen van mijn leidinggevendde startte ik met therapie, die heeft ongeveer twee jaar geduurd. Hoewel niet alles verwerkt, zat ik een stuk beter in mijn vel. Ik besloot terug te verhuizen naar Rotterdam en een nieuw leven op te bouwen, om een eigen ik te worden. Het was niet makkelijk, maar het lukte. Nu je tot zover hebt gelezen, begrijp je vast beter waarom ik niet moeilijk doe over een snotneus of teveel snoep eten. In mijn ouderschap staat 1 ding voorop en dat is een veilig thuis bieden voor Ilayda. Maar ik zal heel eerlijk toegeven; ik kus en knuffel haar iedere dag, maar “ik hou van je” zeggen vind ik echt moeilijk.

Slachtofferwijzer

Ik heb bij lange na niet alles of het ergste verteld. Als ik door zou blijven gaan, wordt het een hele boek. Maar uiteindelijk draait dit verhaal niet om mij, maar om jou. Samen kunnen wij ervoor zorgen dat niemand mijn ervaringen hoeft mee te maken. Dat zij wel een veilig thuis kennen. Ik zou het heel erg waarderen als je de Slachtofferwijzer zou willen doornemen. Puur om het een keer gezien te hebben en misschien zo alerter kunt zijn. Mocht jij ooit in een situatie zitten waarin jij iets vermoedt, dan kun jij misschien wel hulp bieden.

Mijn traumatische jeugd en de hulp die ik graag had gewild - Studio Mama blogpost pin

6 Reacties

  1. Karin
    31 januari 2020 / 19:33

    Ik heb met een brok in m’n keel zitten lezen. Wat een heftig verhaal en wat zou ik dat kleine meisje van toen graag hebben willen helpen. Dat verdiende je zó! Wat goed van je dat die zo’n langdurige therapie bent aangegaan, voor jezelf, maar ook zéker voor je kind(eren). Stoer dat je je verhaal hebt gedeeld!

  2. Thirza
    31 januari 2020 / 19:34

    Wat ben je dapper. Goed dat je dit met ons deelt en ons bewust maakt van de middelen die we nu hebben, dat er nu wel hulp is. Liefs, Thirza.

  3. Stefanie
    31 januari 2020 / 21:20

    Pff heftig, maar ook veel herkenning, wat ik heb weg gestopt, mijn moeder was hertrouwd met een manisch depresive man, ellende, masr niet zo als wat jij heb mee gemaakt, mssr t gevoel van jou herken ik, maar dst kwam net pas weer terug, je bent een moedige dappere vrouw en je dochter boft met n mama als jou

  4. Naomi
    31 januari 2020 / 21:55

    Wauw wat heb je dit mooi geschreven!! Ik had zo graag gewild dat ik je toen der tijd kon helpen en je alle liefde kon bieden die je verdiend had, hellaas bestond ik toen nog niet, maar ik zou je nu zelfs nog alle liefde willen geven die je zo erg verdiend. En niet alleen jou maar je hele gezin! Ik ben zo gezegend dat ik wel een liefdevolle opvoeding heb gekregen en wil dit ook zeker aan me kinderen mee geven. Ik zeg zo onwijs vaak dat ik trots ben op me kleine mannetje en dat ik onwijs veel van hem hou met heel mijn hart! Hoe moeilijk dit voor je is meis probeer echt je kinderen te laten voelen dat je onvoorwaardelijk van ze houd want dat is wat je echt doet! En ik ben ongelofelijk TROS op je!💞

  5. Antonia
    1 februari 2020 / 07:59

    Hoi Ela ik volg je nu al een tijdje op insta. Geniet vaak van de leuke filmpjes die je post van Ilayda. Ik las dit met een brok in mijn keel. Maar ook trots op jou dat je dit verteld maar vooral dat je met 18 besloot tot hier en niet verder… dat bewijst dat je een sterke dame bent. Het verleden maakt je sterk en hier door weer je ook hoe je iets niet wil in het leven. Voor mij helaas ook herkenbaar.

  6. 2 februari 2020 / 12:06

    Lieve Ela,

    dat je ‘ik hou van jou’ moeilijk kan zeggen, hoef je je niet schuldig om te voelen. Je dochter mag het gelukkig elke dag voelen via knuffels en kusjes.

    Wat een heftig verhaal. Maar wat was jij sterk op je 18e. En super dat die monteurs voor je opkwamen en je therapie kreeg. Zo’n jeugd verwerken doe je niet 1, 2, 3 maar je bent super goed bezig.

    Dikke knuffel voor jullie

    Zakina
    Instagram @zaqina_

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Sluit mij
Zoek je iets?
Zoek:
Productcategorieën:
Berichtcategorieën: