Peuterspeelzaal: onze eerste keer is emotioneel!

Peuterspeelzaal: onze eerste keer - studio-mama.nl

Peuterspeelzaal is toch een grote stap. Het is ter voorbereiding op de basisschool en kinderen tussen 2 en 4 jaar kunnen hier een aantal dagdelen in de week spelen, maar ook leren. Ze leren met elkaar omgaan en leren echt hoe het dadelijk op de basisschool gaat zijn. Maar de peuterspeelzaal is ook het eerste “schooltje” waar je baby naar toe gaat en bij ons was dat gisteren een hele emotionele bedoeling.

De eerste keer = loslaten

Iedereen die mij weleens met Ilayda heeft gezien, weet dat ik haar al heel veel vrijheid geef. Ze mag ontdekken, leren en vallen. Ik ben er wel om haar te helpen opstaan. Maar aan de andere kant is Ilayda altijd in de buurt. Het meest is ze uiteraard bij mij, maar anders altijd bij familie. Ik denk dat het iets vanuit de Turkse cultuur is; terugvallen op je familie. Maar ik weet dat het vertrouwd is en dat er goed voor haar gezorgd wordt. Niet dat ik dacht dat er op de peuterspeelzaal slecht voor haar gezorgd zou worden, maar op de een of andere manier was het nu officieel. Ilayda is geen baby meer. Ik had dit echt niet verwacht, maar emotioneel gezien was het echt een hele grote stap gisteren. Echt een mijlpaal!

Klaar voor de peuterspeelzaal

Terwijl het een ontzettende emotionele dag was, wist ik wel dat dit goed voor ons was. Ilayda is namelijk echt toe aan de peuterspeelzaal. Ik woon in een best vergrijsde buurt met weinig tot geen kinderen, laat staan echte leeftijdsgenoten en in de familie zijn ze ook allemaal net een stuk ouder. Alle interactie die Ilayda heeft met andere kindjes is eigenlijk via playdates. Maar die hebben we een in de twee weken ongeveer. Ze vind het heerlijk om met andere kinderen te spelen en ik merk dat dit goed is voor haar ontwikkeling. Interactie onderling is gewoonweg niet iets wat ik haar kan leren, daar hebben we andere kindjes voor nodig.

Angst voor de peuterspeelzaal

Het emotionele van loslaten, ja ik wist dat het zou komen. Maar mijn grootste angst was meer Ilayda en hoe ze om zou gaan met andere kindjes. Ilayda is nergens bang voor en kan zo meedoen met oudere kindjes. Ze is temperamentvol en weet wat ze wil. Een echte “go-getter” die niet makkelijk opgeeft. Wanneer ze iets wil, gaat ze ervoor! Ik vind dit echt een hele bijzondere eigenschap. Wat ze later ook wil doen, ze zal er succesvol in zijn. Maar juist deze eigenschap en het feit dat we weinig andere kinderen in de omgeving hebben, zorgt ervoor dat ze niet weet hoe ze precies om moet gaan met andere kindjes. Ze kan delen en samen spelen en vind dit ook oprecht heel leuk. Maar ze kan ook heel dominant zijn. Ik zie dan dat ze makkelijk speelgoed afpakt en zelfs slaat of duwt. Natuurlijk geen eigenschappen waar ik trots op ben. Dus ja, om dan in het diepe gegooid te worden vond ik heel eng.

Hoe het nou ging op de peuterspeelzaal

Eigenlijk hadden we veel eerder onze welkomsgesprek. Maar door ziekte hebben we twee keer de afspraak moeten verzetten. Gisteren zijn we dus voor het eerst gegaan; eerst het welkomsgesprek en vervolgens gelijk haar eerste dag. Uiteraard begon het met een koppige huilbui want ze wilde liever buitenspelen op de glijbaan dan binnen zitten. Terwijl zij kalmeerde van haar bui en het speelgoed ging ontdekken, had ik het welkomsgesprek. Ilayda gaat naar de Rotterdamse peuterschool. Ilayda’s peuterleidster is een typische “non-nonsense” directe Rotterdamse dame. Ik vind dat zelf heerlijk. Je weet wat je van elkaar kan verwachten en je weet dat je alles tegen elkaar kan zeggen. Mijn manier van communiceren! Ik merk dat haar normen en waarden over opvoeden heel erg overeenkomen met die van mij en dat geeft me geruststelling.

Ik heb haar uitgelegd dat Ilayda thuis in het Turks wordt opgevoed, maar al haar vriendjes eigenlijk Nederlands met haar spreken. Mijn voorkeur is dan ook dat er volledig Nederlands tegen haar gesproken wordt op de peuterspeelzaal, maar vind het ook weer heel fijn dat beide peuterleidsters diverse basiswoordjes zoals “zitten” in het Turks kennen. Ook vraagt de peuterleidster of ik toestemming geef of Ilayda op social media te zien mag zijn. Nou jullie weten wat ik vind van kinderen zichtbaar op social media, maar ik dit geval knikte ik gewoon ja;)

Omgang met andere kindjes

Terwijl we het gesprek aan het afronden zijn, is het alweer tijd voor de middaggroep waar Ilayda mee mag doen. De eerste kindjes komen met hun ouders naar binnen. Ilayda reageert er direct op door een autootje af te pakken van een jongetje mee binnenkomt. Wat mij opvalt is dat alle ouders ook ontzettend lief zijn. Ze hebben begrip voor de situatie en veel interesse voor Ilayda. Uiteraard moet Ilayda het autootje teruggeven en wordt verteld dat dat niet mag doen. Maar dat de andere ouders het gedrag herkennen en uitleggen aan hun kinderen dat ze nieuw is en het nog moet leren geeft mij heel veel geruststelling. De leidster geeft bij mij nog aan dat er een groot verschil zit tussen 2 en 2,5 jaar en dat Ilayda sommige dingen gewoon nog niet begrijpt. Maar ook de geruststelling dat dit echt wel goed komt.

Emoties en tijd om naar huis te gaan

Ilayda mocht blijven om de eerste dag mee te doen, maar eigenlijk was het tijd voor haar middagdutje. Ik mocht gaan en zou telefonisch op de hoogte worden gehouden. Na een uurtje werd ik gebeld met de mededeling dat het haar teveel werd en dat ze al een tijdje aan het huilen was. Tijd om naar huis te gaan. Toen ik haar ging ophalen, gingen de andere kinderen naar buiten om te spelen. Uiteraard wilde ze niet naar huis maar nog even spelen met de kinderen buiten. Uiteindelijk heeft ze zelfs gehuild dat de kinderen weer naar binnen gingen en wij naar huis.

Peuterspeelzaal: een nieuw begin

Ik zal er niet om liegen. De dag ervoor hebben we beide niet geslapen en gisteren waren we helemaal kapot van de emotionele stap die we hebben gezet. We zijn ook allebei ontzettend vroeg naar bed gegaan. De dag zelf is ondanks het huilen een geslaagde dag geweest. De peuterleidster gaf het ook al aan; Ilayda is er echt klaar voor. En eerlijk gezegd: ik ook wel! Ik ben gek op haar en geniet echt van ieder moment dat we samen zijn. Maar ik weet dat ik bijvoorbeeld ook veel meer zou willen bloggen. Dit gaat vaak niet omdat ik haar natuurlijk altijd bij me heb. Dus de 2 x 3 uurtjes in de week dat Ilayda op peuterschooltje is, zijn uren voor mij dat ik lekker kan bloggen!

We hebben dus allebei ook veel zin in de volgende keer! Het enige wat ik nog moet doen is een “normale” tasje aanschaffen. Want de tas die oma heeft gekocht is naast ontzettend lelijk ook behoorlijk onhandig. Alle linkjes van leuke rugtasjes zijn trouwens welkom;)

Peuterspeelzaal: onze eerste keer - studio-mama.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Sluit mij
Zoek je iets?
Zoek:
Productcategorieën:
Berichtcategorieën: