Follow my blog with Bloglovin

Je kind zichtbaar op social media

Je kind zichtbaar op social media - Studio-mama.nl

Je kind zichtbaar op social media, wel of niet? Dat is de vraag die vele van ons bezig houdt.

Ik reageerde laatst op een Instagram story waarbij de baby van een vriendin precies wist hoe die met die grappige filters om moest gaan en echt poseerde voor de camera. Ik vond het geweldig maar wat ze zei was: “Ja erg he”. Maar laten we even eerlijk zijn: Is het echt zo erg?Ilayda is nu 18 maanden, niet meer een kleine baby wiens gezicht nog heel erg gaat veranderen. Ze is nu al duidelijk herkenbaar en iedere foto van haar blijft dus voor “eeuwig” op het internet. Dat klinkt eng he? En dan kom je automatisch bij de vraag of het wel oké is dat wij als “Instagram mama’s” een online identiteit creëren voor onze kinderen.

Mijn standpunt:

Ilayda mag volop in beeld. Ze beseft het nog niet en kan ook nog niet praten, dus ze heeft er nou eenmaal niet veel over zeggen. Maar wanneer ze dat wel kan, wat dan? Ik ben er makkelijk in: als zij een bepaalde foto/video of uitspraak niet online wil hebben, dan komt het ook niet online. Zo simpel is het!

Hoe ik zo makkelijk erover kan denken; dit zijn mijn beweegredenen:

Ten eerste: We gaan niet terug in de tijd. We gaan niet terug naar een leven zonder mobiele telefoons, internet of social media. Dit is niet tijdelijk. Wij zijn de eerste generatie die is opgegroeid met social media en voor ons is er misschien nog een verschil tussen het “echte leven” en ons “online leventje”. Maar ik geloof er heilig in dat dit steeds meer samensmelt. Waar werkgevers vroeger moesten bellen naar oude werkgevers voor een referentie, kunnen ze dit gemakkelijk teruglezen op je Linkedin profiel. Waar we vroeger een jongen leerden kennen tijdens uitgaan, gebeurt dat nu via een datingsite. In plaats van vragen aan gemeenschappelijke vrienden, bekijken we ze nu online.

Hun eerste mobiele telefoon

En laten we eerlijk zijn: over een paar jaartjes krijgen ze hun eerste mobiele telefoon. Grote kans dat ze als eerste een account aanmaken op Facebook of Instagram. Dus wat maakt het dan uit dat ze nu al een online identiteit heeft. In mijn beeld geef je nu juist een goed voorbeeld. Wat post je wel, wat post je niet, hoe je “veilig’omgaat met social media. Vroeger had je die ene foto album met je meest gênante baby foto’s die op iedere gelegenheid tevoorschijn kwam. Nu staan ze online. So what? Is het echt het einde van de wereld? Naar mijn mening geeft dit karakter, leren ze een beetje zelfspot.. Niets mis mee.

Emotionele beweegredenen

Maar ik heb zo ook een diepere emotionele reden. Ik heb zo’n 10/15 foto’s van mijn eigen jeugd. Mijn jeugd is alles behalve leuk geweest dus misschien is het wel beter zo. Al baal ik er wel van. Ilayda’s foto’s vertellen het verhaal van haar jeugd. Ik wil graag dat ze later terug kan kijken naar deze momenten met een gelukkig gevoel. En laten we eerlijk zijn: een foto zegt meer dan duizend woorden.

De gevaren van een online identiteit

Ik geloof er heilig in dat deze twee werelden steeds meer samen gaan komen. Nu definieert wie je in het echt bent, wie je online bent. Maar dit hoort ook andersom: wie je online bent, ben je ook in het echt. Tenminste als je online identiteit net zo oprecht is. En hier wordt het een beetje gevaarlijk. Op Instagram lijkt alles mooier en geweldiger. En ook wij mama’s maken ons hier schuldig aan. Ik merk dat ik het te lastig vind om mezelf beter/anders voor te doen op Instagram. What you see, is what you get. Ik denk dat het ontzettend belangrijk is voor ons, voor mij emotioneel gezien om ons leven vast te leggen. Maar vanaf het moment dat je een ideaal beeld gaat creëren, kan je kind dit overnemen. En dat is toch wel het gevaar van social media. Iets fictiefs creëren en er zelf ook nog eens in geloven.

En dan heb je natuurlijk de vraag: Wat zet je wel online en wat niet? Ik vind dat er twee punten zijn waar ik op let:

Locatiegegevens:

Ik ben vrij open en doe vrijwel alles geotaggen. Maar om nou mijn exacte adres inclusief de dagen/tijden dat we niet thuis zijn online te vermelden. Tja, dat gaat net iets te ver.

Naaktfoto’s:

Baby’s, vooral die volle baby’s waar je de vetrolletjes van kan tellen. Ik hou ervan. Maar ja, we weten ook dat niet iedereen goede bedoelingen heeft op het internet. Wat moet je dan doen met die schattige foto’s die je in de zomer maakt? Je kan moeilijk je kind in een boerka hijsen. Ik vind dat je hier zelf de afweging in moet maken. Voor ons is blote armen en benen geen probleem, af en toe misschien een blote buik maar thats it. Volledig naakt vind ik net iets teveel en eigenlijk totaal overbodig.

Waarom is dit toch zo’n issue?

Door de komst van internet zijn we opeens allemaal heel erg in contact met elkaar. Dit merk je vooral in het nieuws, we horen over dingen die in de traditionele media niet weergegeven zouden worden. Ook lijkt die filter verwijderd te zijn. We zien de engste beelden van bijvoorbeeld dierenmishandeling en oorlogsmisdaden. En natuurlijk denken we als eerste aan onze kinderen. Hoe breekbaar ze zijn en hoe erg we hen willen beschermen. Het is jammer genoeg menseigen om het negatieve te onthouden terwijl er ook veel mooie dingen gebeuren. We worden omringd door positieve verhalen die we op het internet vinden, maar staan er jammer genoeg niet bij stil. Misschien is dat iets wat we moeten doen. Stil staan bij het positieve en beseffen dat wij mensen eigenlijk goed zijn. Natuurlijk heb je de rotte appels, maar de wereld is mooier als we soms denken.

Meegaan met de trend

Ik zie het steeds vaker en het is of je kind overdreven op social media plaatsen of juist totaal niet. Op dit moment lijkt beide de trend te zijn. Kijk bijvoorbeeld naar een Rachelle van @dehuismuts die het wel doet met haar o zo schattige Pip of @kellycaresse die er bewust voor heeft gekozen om haar dochters niet in beeld te brengen. Ik geloof dat het delen van foto’s van je kinderen “sharenting” (afgeleid van share en parenting) heet. In deze blog geef ik natuurlijk alleen mijn mening. Ik ben natuurlijk geen professional, op zijn allerbest een “ervaringsdeskundige”;)

Ik vraag jullie niet vaak om actie te ondernemen, maar in dit geval zou ik wel graag een verzoekje willen doen. Het maakt echt niet uit wat jij doet, of je kind zichtbaar is op social media of juist niet. Maar welke keuze dan ook, wees alsjeblieft bewust van je keuze.

Je kind zichtbaar op social media - Singlemomlife.nl Blogcover

Deel:

6 Reacties

  1. 30 juli 2018 / 07:47

    ik geef je echt 100 % gelijk in je denkwijze. Blij dat ik iemand heb gevonden die deze mening deelt. In mijn omgeven verklaren ze meestal gek omdat mijn kinderen centraal staan op mijn instagram.

    • Ela
      30 juli 2018 / 10:54

      Ik denk dat als ze je account zouden kennen, ze niet meer dit oordeel zouden hebben! Je hebt een geweldig account, blijf doorgaan met ons allen inspireren alsjeblieft!

  2. Vicky
    30 juli 2018 / 14:11

    Yes, amen! Moet mezelf zovaak verdedigen (althans zo voelt dat wel eens) dat ik Puck haar leventje deel op social media en dat ik daar ontzettend veel waardering en voldoening uit haal.

    • Ela
      30 juli 2018 / 14:16

      Wat jammer om te horen! Eigenlijk nergens voor nodig.. Gelukkig heb je ons, de insta-mama’s die je volkomen begrijpen;)

  3. 30 juli 2018 / 16:20

    Helemaal mee eens! En inderdaad ik denk ook dat onze online identiteit steeds meer samensmelt met de offline identiteit. Ik stel me wel bij elke foto de vraag of mijn dochter zich later zou schamen ervoor of niet.

    • Ela
      31 juli 2018 / 19:48

      Tja.. er zal vast iets tussen zitten waar ze zich voor zal schamen;) Ik probeer dan te denken: zou ik het leuk vinden als die ene foto door mijn moeder 30 jaar geleden online gezet zou zijn? Misschien werkt dat ook bij jullie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Sluit mij
Zoek je iets?
Zoek:
Productcategorieën:
Berichtcategorieën: