Van geen kinderwens naar niet zwanger worden?

Van geen kinderwens naar niet zwanger worden - Gastblog Studio-mama.nl

Van eigenlijk geen kinderwens hebben naar toch wel heel graag kinderen willen, maar dan ook nog eens van misschien niet zwanger kunnen worden en dan naar zwanger van een drieling. Uiteraard hartstikke gewenst maar wat een avontuur! Vandaag vertel ik jullie mijn verhaal. Eerst voorstellen: mijn naam is Graziella. Samen met mijn vriend Alex, hond Keez en kat Beer woon ik in het fijne Monnickendam. Alex en ik zijn al negen jaar samen en inmiddels na heel veel struggles in verwachting. Alex runt met veel passie zijn eigen schoonmaak/glazenwassersbedrijf en ik werk op dit moment even niet. Maar ik heb wel altijd vol passie gewerkt als haarstyliste.

Van geen kinderwens naar niet zwanger kunnen worden?

Al die kinderen, pff wat zijn ze maar druk. Dat was altijd mijn gedachte en één van de vele redenen waarom ik geen kinderen wilde. Verder kon ik er nooit echt mijn vinger op leggen maar kinderen, oei die wilde ik écht niet. Op een moment kregen mijn vriendinnen kinderen en begon het toch te borrelen. Misschien zijn ze toch wel schattig ‘’Aahh.. kijk, die is toch wel héél lief.” Wilde ik dan toch kinderen of zijn ze gewoon zo lief en schattig omdat ze van mijn vriendinnen zijn? Eén van mijn beste vriendinnen raakte zwanger en wij regelden met een stel andere vriendinnen een babyshower voor haar. Na deze babyshower wist ik het zeker: IK WIL OOK KINDEREN!!

 

In die tijd werkte ik als salonmanager in een hele leuke kapsalon en die ene zondag moest ik werken. Mijn gedachtes gierden door mijn hoofd. Ik moet namelijk overal meteen over praten, wat op mijn hart ligt moet eruit. Ik kan het dan amper een moment voor mij houden. Snel vertelde ik twee collega’s dat ik toch wel heel graag kinderen zou willen, maar de volgende dag weer aan de pil moest beginnen. Aan het einde van dit gesprek heb ik Alex een berichtje gestuurd waarin ik vroeg of ik kon stoppen met de pil. Alex was enthousiast en thuis hebben we het verder besproken. Vanaf dit moment wisten wij het zeker: het is tijd, we gaan ervoor!

Wij maakten kennis met een grote dikke boom op de weg

Ik werd maar niet ongesteld. Al zes weken was ik nu gestopt met de pil maar er gebeurde niets. Ongesteldheid bleef uit, zwangerschap (wat heel snel zou zijn) bleef uit. Alleen ik, die chagrijnig en vol moodswings in het leven stond, leerden we kennen. Na acht weken werd ik dan eindelijk ongesteld. Een goed teken dacht ik, want dit betekent dat mijn lichaam nu weer gereset was van de pil. De moodswings bleven aanhouden en ik voelde mij er niet beter op.  Ik vroeg mij af wat er aan de hand was en of ik misschien te snel wilde. Dat je niet meteen de eerste keer zwanger raakt, begreep ik ook heel goed. Maar mijn ongesteldheid bleef langer uit. Zwanger was ik ook niet.

Mijn moeder had er genoeg van!

Mijn moeder had er genoeg van. Ondanks dat de dokter had gezegd dat ik een gezonde jonge vrouw was, zij niet wist waar dat humeurtje vandaan kwam, moest ik toch wat meer geduld hebben. Maar mijn moeder nam hier geen genoegen mee. Op deze manier herkende zij mij niet, hier moest wat aan gedaan worden. Gelukkig heb ik een lieve dokter, die mij altijd serieus neemt. Al snel werd ik doorgestuurd naar het ziekenhuis, want ook zij vond het niet normaal dat de ongesteldheid zo lang uitbleef, terwijl de stemmingswisselingen wel aanhielden. Inmiddels waren we alweer een half jaar verder.

PCOS

Al snel kon ik terecht in het Waterland ziekenhuis.  Mijn moeder ging mee naar de eerste afspraak. Ik was zó zenuwachtig, bang voor wat ze zouden zeggen. Misschien mankeerde ik wel iets, waarom lukte het niet?  Een vriendelijke dokter zat daar recht tegenover mij en bestudeerde mij.  Al snel vertelde hij dat hij aan PCOS dacht, maar dit nog wel verder moest onderzoeken.  Een inwendige echo volgde en de conclusie werd opgemaakt: PCOS. De dokter vertelde gelukkig meteen dat hij mij zou helpen en er vertrouwen in had dat het alsnog zou lukken. Een fijn en verhelderend gesprek, maar met een grote boze wolk erboven. Ik was er kapot van, desondanks dat de dokter meteen vertelde er vertrouwen in te hebben, vond ik het doodeng.

‘’PCOS, of uitgesproken: Polycysteus Ovarium Syndroom houdt in dat je eierstokken wél over eitjes beschikken, soms zelfs heel veel (zoals bij mij) maar dat ze eigenlijk zelden of nooit tot een eisprong komen. Dit komt mede omdat de eitjes niet groeien en het er zoveel zijn. Helaas is er nog niet zoveel over PCOS bekend’’

Er werd mij ook uitgelegd waar de stemmingswisselingen vandaan kwamen en dat ik er voorlopig nog even niks aan kon doen. Zolang de hormonale veranderingen bleven, zouden mijn stemmingen dat ook doen. Naar je lichaam luisteren, gezond leven en proberen niet te veel te malen over de dingen die minder goed gaan zou verlichting bieden. Ik heb dat dus geprobeerd, maar echt vrolijk werd ik niet.

Kom maar op met het hele circus

Er werd gestart met Clomid, een pilletje die je dagelijks neemt om de eitjes te laten groeien en tot een eisprong over te laten gaan. Dit duurde elke keer ongeveer zes weken, ik heb de Clomid-behandeling vier keer gedaan. In de laatste ronde van Clomid ging het niet zo goed, ik had al last van hoofdpijn en werkte toen nog veel. Het hoofdkantoor van mijn toenmalige baan is gevestigd in Rotterdam. Ik was daar op een vrijdagmiddag, toen de extreme hoofdpijn weer opzette. Ik moest het hele eind naar Monnickendam nog terugrijden maar gelukkig trok het weg. In de avond kwamen er wat vriendinnen langs. Het was een gezellige avond die vroeg eindigde, want de intense hoofdpijn kwam terug. De lichtflitsen en sterretjes werden heftiger, ik voelde me belabberd slecht en wilde gelijk naar bed.

Toen ik de volgende ochtend wakker werd, zag ik alleen sterretjes en lichtflitsen. Het was zo onwijs gek, je hele zicht is vaag en troebel. Ik wilde direct naar het ziekenhuis. Het was een bijwerking van de Clomid die maar zelden voorkomt, de kans erop was echt zeer klein. Ik moest het zien als een soort allergische reactie en direct stoppen. Verder konden de dokters niets voor mij doen. Met veel rusten werd het na twee weken minder, ik was er klaar mee en wilde even absoluut geen rommel meer in mijn lichaam. We moesten even eruit en gingen op vakantie.

Zal dit de magie zijn?

We waren  heerlijk bijgekomen op het fijne Bonaire waar we vaker heen gingen omdat Alex’s broertje daar woont. Eenmaal terug in Nederland was mijn positieve vibe terug, ik was klaar voor de volgende stap: Ovulatie-inductie, oftewel OI. Alex en ik kregen kort uitleg over hoe dit in zijn werk gaat. Tegenwoordig heb je natuurlijk Google en de stresskip dat ik ben, had ik alles al uitgezocht zodat er niet veel was wat ik nog niet wist.

OI houdt in dat je een hormoon in je buik spuit waarmee je hoopt dat er 1 of 2 eitjes groeien naar het juiste formaat (18 of meer mm). Is het eenmaal zo ver (wordt gemeten via een inwendige echo) dan krijg je een andere prik in je buik die de eisprong opwekt en daarna krijg je een geweldig tijdsschema om het gezellig te maken met je geliefde, hoe romantisch.

Bij de eerste poging was er één eitje op het juiste formaat toen de Pregnyl geprikt werd. We vonden het moeilijk om zo gepland ‘’gezellig ‘’ met elkaar te zijn. Deze poging is dus ook mislukt. Verdriet is dan het enige dat je kent. Waarom wil het nou niet? Je bent zo teleurgesteld in alles, maar vooral in jezelf, dat doet pijn.

Zwanger worden: Poging twee

Al snel gingen we verder met poging twee, dit keer duurde het allemaal wat langer. De dokters vroegen zich af of we wel een tweede poging gingen halen. Het volgende stadium werd al doorgenomen toen er toch één eitje groot werd. Ik zei meteen tegen een vriendin “Dit wordt hem!” Er volgde een tweede eitje. Deze bleef wel achter in groei, maar toch was er een tweede. Dit bevestigde mijn gevoel op een meerling.

De Pregnyl werd gezet. Het leukste feestweekend van Monnickendam draaide op volle toeren terwijl Alex en ik onze ‘’gezellige’’ geplande momenten hadden. Met veel angst deed ik twee weken later de HCG-test in het ziekenhuis. Helaas viel deze laag uit waardoor ik twee dagen later terug ging om voor mijn vakantie nog te weten of het deze keer wel was gelukt. Op woensdag was mijn HCG 7 en op vrijdag was mijn HCG 140!! Wat een stijging, ik ben hartstikke zwanger! Uit enthousiasme rende ik rondjes door de kamer, zo intens gelukkig was ik!!

Dit was deel 1 van mijn verhaal. Volgende week vrijdag komt de blog online waarin ik vertel hoe het verder gaat, dat we ontdekken dat we in blije verwachting zijn van een drieling!!! en hoe onze eerste reactie hierop is! Wil je meer van mij zien? Vergeet mij dan niet te volgen op Instagram!

Van geen kinderwens naar niet zwanger worden - Gastblog Studio-mama.nl

12 Reacties

  1. Netty Brouwer
    30 november 2018 / 10:12

    Wat goed geschreven. En wat een goed idee om dit te gaan doen.
    Jij bent altijd zo actief bezig. Nu je het wat rustiger aan moet doen heb je weer wat gevonden om bezig te blijven.
    Ik kan mij de maanden van dit proces nog goed herinneren.
    Als goede bekende was ik wel,op de hoogte,maar nu heb je het zo goed uitgelegd.
    Ik kan niet wachten op de volgende blog.

  2. 30 november 2018 / 10:55

    Aahh, lieve Netty wat leuk om zo een mooie reactie te lezen. Jij was zeker altijd goed op de hoogte haha. en nog steeds erg betrokken.
    Ik vind het super leuk om dit te doen, en helemaal met zo een toffe reactie!
    Volgende week deel 2.

    Liefs,

    Graziella

  3. Priscilla
    30 november 2018 / 11:04

    Superrr leuk grazz!!!
    Ik blijf lezen hoor
    En het is jullie zoooo gegund ❤️❤️❤️
    Heeeel veel succes met alles

    Xxx pris en Indy

  4. Esther sproet
    30 november 2018 / 12:54

    Wauwwww Meis wat een vreselijke onzekere tijd heb jij gehad!!! Wat kan je dat goed omschrijven zeg!! Ben zo blij voor je dat het uiteindelijk toch is gelukt lieverd…
    Ik wacht op je volgende blog
    Kus es

    • 30 november 2018 / 15:03

      Hi Esther,

      Ja het was me wat, je wordt er een heel ander mens door.
      Wij zijn ook super blij!
      Volgende week komt deel 2, ik ben benieuwd wat je daar van vindt!

      liefs,

      Graziella

  5. Anita
    30 november 2018 / 13:52

    Toppie dit is leuk om te lezen,wat er allemaal voor af gaat
    Nou wacht met spanning op volgende week

  6. Gwen
    30 november 2018 / 19:10

    Lieve lieve Lella,
    Wat mooi verwoord allemaal, en wat waren het spannende maanden geweest. Maar het is jullie gelukt en hoe! 3 kindjes onderweg naar de liefste papa en mama die zij kunnen wensen. Ik ben mega trots op jullie en zit met smart op deel 2 te wachten.
    Kus

  7. Sis in Law
    5 december 2018 / 13:56

    Super mooi verhaal dushi! Geweldig geschreven, zo kunnen we het toch allemaal een beetje volgen vanuit het verre Bonaire.
    Dikke knuffels voor jullie 5 😛

  8. 5 december 2018 / 19:54

    haha dat is zeker waar! geniet maar lekker daar in de zon, hier is het koud.

    Liefs,

    Graziella

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Sluit mij
Zoek je iets?
Zoek:
Productcategorieën:
Berichtcategorieën: