Follow my blog with Bloglovin

Vlinderbaby: het rouwproces gaat door

Vlinderbaby: het rouwproces gaat door

Een paar weken geleden gaf ik op Instagram aan dat ik “ziek”was. Inmiddels zijn we bijna een maand verder en de berichtjes beginnen te komen: “Hoe gaat het met je?” of “Is alles wel oké?” En de waarheid is het gaat goed met me maar alles is niet oké. Ik begrijp dat dit nogal verwarrend is en dat ik dit vooral voor mezelf moet uitleggen.

Bij het begin

Het begon eigenlijk zonder dat ik het door had: het ongeluk in Oss. In de eerste minuten besefte ik niet precies wat er was gebeurd. Maar diezelfde dag heb ik in tranen gezeten. Ik weet precies hoe verlies aanvoelt. Je eigen kindje moeten begraven is zoiets onnatuurlijks, dat wens je je ergste vijand niet toe. Ik dacht dat ik mezelf een moment had gegeven van rouw (lees: heel veel huilen) en ging weer verder. Verder gaan betekent voor mij dat ik mijn dagen zo druk mogelijk heb. Rustmomenten zijn er weinig en iedere dag staat er wel iets gepland.

Ziek

Het weer begon ineens slechter te worden en mijn lichaam ook. Ik begon te snotteren, had last van buikpijn en hoofdpijn. Ik was gewoon echt niet lekker en had vooral gebrek aan energie. Als het kon was ik dagen in bed gebleven. Maar natuurlijk gaat dat niet. Zelfs op de dagen dat ik ziek ben, blijf ik mama. Moederschap is een 24/7 job en eerlijk gezegd heb ik mij daar nooit aan gestoord. Ook nu niet. Wat het wel veroorzaakte was dat ik mijn rust niet vond. Tenminste ik dacht dat het daaraan lag. Ilayda is zo’n makkelijk kind op dit soort momenten. We hebben echt een aantal dagen op de bank doorgebracht, lekker niksen. Maar ook dat was niet genoeg. Ik bleef me niet lekker voelen.

Deniz

Ik kijk vrijwel nooit tv maar toevallig heb ik op een avond RTL opstaan. Het is een interview met Sanne Vogel, die vertelt over het verlies van haar kindje na vier maanden zwangerschap. Ik herken de pijn die zij omschrijft. Ik herken het gevoel en ieder moment die zij omschrijft. De volgende dag weet ik wat ik moet doen. Het is alweer lang geleden dat ik ben geweest.  Zo ga ik voor het eerst met Ilayda naar de Crooswijkse begraafplaats. Deniz ligt in het gedeelte voor Islamitische kindjes, helemaal achterin. De wandeling er naar toe is zwaar, zoals altijd. Terwijl ik loop zie ik de dag van de begrafenis voor me. Het was een mooie begrafenis met veel liefde en met iedere stap die ik zet voel ik die liefde. Maar met iedere stap die ik zet voel ik ook die brok in mijn keel erger en van tranen in mijn ogen beginnen ze langzaam maar zeker over mijn wangen heen te rollen.

Ilayda

Eenmaal aangekomen bij het grafje ben ik in eerste instantie kalm. Ik voel me verbonden en heb ergens een soort rust over me heen. Ilayda zit voor de verandering rustig in de kinderwagen en zodra ik haar aankijk, barst ik compleet uit in tranen. Het kinderlijke, misschien wel manische huilen. Ik schrik ervan en Ilayda ook. Ze begrijpt niet zo goed wat er aan de hand is en probeert mij op te vrolijken door lief te glimlachen. Hoe ze dat doet, moet ik erger huilen. Haar uniseks outfit (wat eigenlijk meer jongenskleding is) doet mij iets realiseren: Ik probeer via Ilayda de herinnering van Deniz te behouden. En dit is misschien wel het probleem.

Rouwen

Natuurlijk vervangt het ene kind de ander niet. Maar na de geboorte van Ilayda dacht ik ergens dat mijn pijn minder zou worden. Dat het rouwen een plekje had gekregen. Maar dat is niet waar. De pijn is er nog steeds en absoluut niet minder. Het enige wat is veranderd, is dat ik blijkbaar nog steeds heel veel liefde heb om te geven. Maar in mijn hart vol liefde zit nog steeds een duistere plek vol pijn. Doordat ik dit plekje niet erkende raakte ik helemaal van slag. Zo erg dat ik er zelfs lichamelijk ziek van werd.

Eenmaal terug en vooral de dag erna voelde ik een vorm van opluchting. Nee, wacht.. verlichting, dat is het. Ergens onbewust had ik het gevoel dat ik de band met mijn doodgeboren zoontje kwijt raakte. Dat ik constant pijn en gemis moet voelen om ervoor te zorgen dat ik dit niet kwijtraak. Ik zit in een constante strijd met “het een plekje geven” en alles eraan doen om hem niet te vergeten. Soms maakt Ilayda het makkelijker. Kroelen met haar zorgt ervoor dat de pijn minder wordt. Maar tegelijkertijd voel ik me soms ook schuldig omdat we samen zo genieten en hij is er niet. Die dag merkte ik dat hij leeft via Ilayda en dat gaf me rust.

Opruimen, sorteren en nadenken.

Zo heb ik dus de afgelopen tijd lopen piekeren. Mezelf gek maken met mijn gevoelens en gedachtes om het te verwerken.. Dit proces noem ik “opruimen, sorteren en nadenken”. Mijn hele huis krijgt een grote najaar schoonmaak terwijl ik in gedachte dingen verwerk en loslaat. Precies wanneer ik bijna klaar ben met mijn huis besef ik iets: ik ga het nu geen plekje kunnen geven, net zoals ik het eerder ook nooit echt heb kunnen doen. Maar ik ben oké met de situatie. Zoals lieve en wijze Michelle (@fatimama.nl) ook al tegen mij zij: Het volstaat om te denken dat je gelukkig bent om het ook te zijn.

 

Inmiddels is het 4 jaar geleden dat Deniz is overleden. Ben je benieuwd naar het verhaal? Lees hier verder.

 

Vlinderbaby het rouwproces gaat door - blogcover Singlemomlife.nl

3 Reacties

  1. 21 oktober 2018 / 10:00

    Lieve schat. wat ben je toch sterk en bedankt.om je verhaal met ons te delen

  2. 30 oktober 2018 / 14:46

    Veel sterkte! Dapper dat je erover schrijft en met ons deelt, dat helpt je hopelijk ook een beetje om het te verwerken. Sterkte knuffel!

  3. 3 november 2018 / 12:26

    Wat ben je een power vrouw ❤️. Tranen hier… het lijkt mij vreselijk wat je hebt moeten doorstaan.
    Heel veel sterkte. Deniz heeft een top mama.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Sluit mij
Zoek je iets?
Zoek:
Berichtcategorieën: