Ziek zijn als alleenstaande moeder is onmogelijk!

Ziek zijn als alleenstaande moeder is onmogelijk - Studio Mama Blogpost

Ziek zijn als alleenstaande moeder; een van de dingen waar ik niet zo goed over had nagedacht. Toen ik namelijk net single was en erachter kwam dat ik zwanger was, wist ik een ding zeker: ik moest het allemaal alleen doen. De nonchalante “leef met de dag” houding van Ilayda’s vader is juist hetgeen waar ik verliefd op werd. Tijdens de relatie werd ik er uiteindelijk gek van, maar vooral erna begreep ik het pas. Ik leerde loslaten en te genieten van ieder moment. Maar precies die eigenschap was ook dat ik wist dat ik nooit echt terug kon vallen op hem. Alleenstaand zou ook echt alleenstaand betekenen. Ik weet wat alleen zijn betekent, woon al sinds mijn 18e op mezelf. Voor mezelf zorgen en verantwoordelijk zijn moest lukken.

Alleenstaand opvoeden is zwaar maar niet onderschat

Ik heb het alleenstaand opvoeden niet onderschat, misschien zelfs overschat. Ik wist dat het zwaar kon worden en vooral dat het moeilijke momenten kon hebben. Eerlijk gezegd met sommige sprongetjes trek ik het echt niet; de puberende peuter fase waarin we koppige driftbuien hebben vind ik echt zwaar. Niet perse het “voor schut staan in de winkel” wanneer Ilayda besluit om op de grond te gaan liggen en keihard te gaan krijsen, maar vooral de energie die het opzuigt. Dat maakt het voor mij zwaar. Maar zelf ziek zijn, pff daar had ik niet goed over nagedacht.

Of het nou de ziektekiemen en bacteriën zijn die kindjes nou eenmaal verspreiden, of het feit dat dagelijks leven gewoon bizar veel energie kost: mijn immuunsysteem is gewoon spoorloos. Ik ben ineens gevoelig voor alles.

Voor het eerst ziek

De eerste keer dat ik ziek werd, was Ilayda nog heel klein. Ik geloof dat ze toen net een maandje oud was. We waren die dag op stap geweest en toen we terugkwamen voelde ik me echt bizar slecht. Ik kreeg koude koorts en begon duizelig te worden. En toen ik eenmaal zo slecht eraan toe was, dat ik alleen nog maar een soort waas zag, wist ik dat iets moest doen. Ik belde mijn moeder met de vraag of zij op Ilayda kon letten. Ik belde mijn buurmeisje op en vroeg of ze Ilayda naar mijn moeder kon brengen. Gelukkig was dat voor beiden geen probleem en bleef Ilayda voor het eerst bij mijn moeder logeren. Ik heb die nacht tegen de koorts gevochten en toen ik de volgende dag ergens in de middag wakker werd, voelde ik me weer helemaal prima.

Ziek zonder oppas

De tweede keer dat ik echt ziek was, begon door Ilayda. Ze had een buikgriepje en had twee dagen lang echt alles ondergekotst. Toevallig was ik in die twee dagen ook op bezoek geweest bij mijn moeder. Dus toen Ilayda weer beter was, had ze niet alleen mij maar ook mijn moeder aangestoken. Nu had ik dus niet meer mijn moeder om op terug te vallen. Zo kwam ik er ook achter dat ik op dat moment ook niemand anders had om op terug te vallen. Mijn buurmeisje was op dit moment hoogzwanger en haar kon ik echt niet vragen om op te passen. Net zoals ieder ander persoon in mijn omgeving eigenlijk. Of zij waren ongelofelijk druk (want je wordt natuurlijk niet ziek in het weekend) of zij hadden ook de kans om besmet/ziek te worden. Uiteindelijk heb ik dus twee dagen thuis gelegen en vooral veel overgegeven. Maar goed Ilayda was nu ook al een stukje groter (bijna 2) en heeft stukken minder zorg nodig dan een maand oude baby. Grotendeels genoodzaakt, maar toch ergens de vertrouwen dat het ons wel zou lukken om deze dagen te overleven.

Mijn redding: leftovers

Wat mij heeft gered is een goed gevulde voorraadkast en vriezer. Ik doe normaal gesproken dagelijks boodschappen, maar veel heb ik al in mijn voorraadkast liggen. Daarnaast kook ik regelmatig te grote porties en gezien we maar met zijn tweeën zijn betekent het dat veel in de vriezer terecht komt. Om nou te zeggen dat ik goed voor Ilayda heb kunnen zorgen, nee daar moet ik eerlijk in zijn. Terwijl ik doodziek op de bank lag, speelde zij met haar speelgoed voor mij op het kleed en heeft de televisie de hele tijd aan gestaan. Na twee dagen zag mijn huis er ook uit alsof er een orkaan alles verwoest had en laten we het niet hebben over douchen. Niet mijn beste momenten in moederschap dus.

Ziek zijn: Wat ik ervan heb geleerd

Twee dagen geleden was het weer zover. Ineens begon ik ontzettend te niezen en had het gewoon constant koud. Het verbaasde me dat een simpele verkoudheid me direct zo zwak kon laten voelen. En een dag later werd het er niet beter op. Uitgerekend nu moest het natuurlijk ook mijn verjaardag zijn. Gezien ik niet zo heel erg hou van mijn eigen verjaardag vieren, was het nogal simpel. Samen met mijn moeder en broertjes een gebakje eten. Uiteindelijk had ik de luxe om een paar uur te slapen in de middag en dit heeft echt wonderen gedaan. Ik besef dat ik ontzettend dankbaar ben dat ik zorgeloos mijn ogen dicht kan doen. Dat wanneer ik er niet ben, er iemand is die voor Ilayda kan zorgen.

Maar misschien een groter besefmoment is dat ik echt goed voor mezelf moet zorgen. Als een kleine verkoudheid ervoor kan zorgen dat ik twee dagen plat lig, dan wil ik niet weten hoe erg het gaat worden nu Ilayda ook naar de peuterspeelzaal gaat. De vliegtuig regel van “red eerst jezelf dan je kind” heb ik echt altijd geloofd. Maar jezelf wegcijferen voor je kind gaat nou eenmaal zo makkelijk. Ik had niet verwacht dat ik mezelf zo erg zou wegcijferen, verwacht dat ik eigenlijk egoïstischer zou zijn. Dus de uitdaging voor mij gaat zijn om juist wel wat meer egoïstischer te zijn en goed voor mezelf moet zorgen. Of dit gaat lukken, weet ik niet zeker. Maar ik kan wel toezeggen dat ik je op de hoogte hou;)

Xx Ela

Ps: Op de hoogte blijven gaat het beste via Instagram. Afgelopen weekend heb ik mijn gebruikersnaam veranderd en kun je mij nu vinden onder @studiomama_

Ziek zijn als alleenstaande moeder is onmogelijk - Studio Mama Blogpost

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Sluit mij
Zoek je iets?
Zoek:
Productcategorieën:
Berichtcategorieën: